KARMAŞA

Bardaktan boşanırcasına yağıyordu yağmur ve Tanrı yeryüzüne her bir damlayı bir melekle indiriyordu, kan kokan toprağı temizlesinler diye. Şeytan bile hayretler içerisindeydi bu kadarını ben bile yapamazdım diyordu şaşkındı ve Tanrıya kızgınlığı kat be kat artıyordu. Neden yaratmıştı kalbi hâlâ kurumamış balçık kokan insanı! Duyar gibiyim şeytanın sesini " İnsan korkulacak bir varlıksın beni bile cebinden çıkarırsın" Bir ses daha geliyor! Meleklerin sesi ; "Tanrım cehennem bu dünyada mıydı?Kıyametten sonra kurulmayacak mıydı Mizan bu neyin hesabı?ve herkes kendi ateşini getirmeyecek miydi cehenneme gelirken? Oysa Adem o kadar hırslı çıktı ki cehenneme götüreceği ateşi bile bu dünyada harcıyor tıpkı her şeyini harcadığını gibi. Tek başına da yanmmıyor; yakıyor, yıkıyor." Yetmez bu yağmurlar bu kanı yıkamaya,insanın kalbini temizlemeye yetmez.Bir Nuh gerek bize bir de tufan..
13/10/2015

YAĞMUR

Gel…

Gel ve yağ gönlüme

Şenleneyim toprak misali

Bak ne kadar da kurumuşum özleminle

Bereketinle uğra yurduma

Sen yağ ki yeşersin içimde umut çiçekleri

Hızır dahi kıskansın seni

Sen yağ ki açsın gözlerimde akasyalar

Parlasın gözbebeklerim, gülsün sahiden

Ve sen yağ ki gönlüme, pürneşe olayım

Bahar gelsin kalbime

Oysaki kararmıyor gökyüzüm

Kararan sadece gecelerim.

Ve bulutların gelmiyor semalarıma

Damlalar düşmüyor toprağıma

Sadece birkaç damla…

Birkaç damla düşüyor

Gözlerime kederden

Öyle bir keder ki

Artıyor günden güne kaplıyor ruhumu

Gel yağmur gel

Yağ ki dağılsın havam

Yağ ki artık serinleyeyim..

                                                                                                              Pınar ÇATAK